"Dile getirirken hapsettiğim her düşünceyi, eylemlerimle özgür kılmalıyım." -Halil Cibran
Düşünceler, fikirler zihin ve söylem düzeyinde. Yani soyut düzeyde ve hayata geçmiş olmuyor. Ne zaman ki somutlaşır o zaman işte hayata geçmiş oluyor.
İyilik hakkında konuşmak, tanımlamak, uzun nutuklar atmak sizi iyi bir insan yapmaz. İyi bir insan olmak için iyilik yapıyor olmalısınız. Sözün değeri daha düşük uygulamaya göre. İyilik yapar olmak, iyilik bilir olmaktan daha iyidir.
Fikirler, düşünceler dile gelirken onların hapsedilmesi konusu var. Bunun hakkında neler söylenebilir? Düşüncelerin zihin dünyasına yani soyut aleme hapsedildiğinden sözediliyor. Platondan bakarsak düşünceler idealar dünyasındadır. Eylemler ve varlıklar da o ideaların yansımalarıdır. İyilik fikri bir idea ve en mükemmel haliyle zihnimizde yada idealar dünyasında yaşıyor. Onu yeryüzüne indirmek istiyorsak eğer, bu da eylem ile olur. Zihnimizdeki mükemmeldiğinden çok şey kaybedecektir. Öncelikle madde ile buluşacak.
Örneğin bir kişinin ihtiyacı olduğunu ve onu gidermek istediğimizi düşünelim. Bu düşünce ne kadar iyi ve mükemmel duruyor ilk bakışta. Bu kişinin ihtiyacı gıda olsun mesela. Biz gıda ihtiyacını nasıl bir seçenekle karşılayabiliriz. Kendimize aldığımız kalitede mi? Yoksa daha uygun muadilleri ile mi? Peki diyelim kendimize aldığımız kalitede aldık. Daha üst bir kalitede almadığız için kendimizi gerçek bir iyilik yapmış sayar mıyız?
Maddesel düzleme girince düşünce nasılda mükemmellikten uzaklaştı. Zihin nasılda küçük hesaplar yapmaya başladı. Bir kişinin muhtaç olduğunu onun gururunu kırmadan nasıl öğrenir ve nasıl ona yardımda bulunursun? Bu konu da sözün eylemin mükemmellikten uzaklaştığının işareti. Bilgi lazım. Bilmeden yapınca iyilik edeceğim diye kırıp dökebilirsin. Ama ne olursa olsun eylem bu kadar maddesel ise de hala zihindeki düşünce ve söze dökülmüş kelimelerden daha üstün. İnsanın valığına dokunuyor. Bilgelik biliyor olmak ama sadece bilmenin yetmediği bir nokta.
